In therapie verwijst het begrip grenzen naar zowel interne als externe kaders die veiligheid, identiteit en interactie vormgeven. Grenzen kunnen:

• Abstract en figuurlijk zijn (bijv. limieten, rand, scheiding, grenzeloosheid).

• Concreet en fysiek zijn (bijv. muren, lijnen, palen, grensposten).

• Persoonlijk en relationeel zijn (bijv. persoonlijke grenzen, grensoverschrijding).

• Sociaal-politiek zijn (bijv. landgrenzen, grensovergangen).

In therapie bieden deze metaforen een rijk bronmateriaal: cliënten kunnen verkennen hoe zij grenzen waarnemen, aangeven, overschrijden of juist vermijden. Het thema nodigt uit tot onderzoek van autonomie, veiligheid, ruimte innemen, relaties, keuzes en controle.