Binnen gedragstherapeutische benaderingen wordt gedrag gezien als functioneel en contextgebonden. Gedrag dat in de basis positief is, zoals eerlijkheid, behulpzaamheid en empathie, kan bij overmatige inzet leiden tot disbalans. Cliënten kunnen bijvoorbeeld moeite hebben met grenzen stellen, zichzelf wegcijferen of verantwoordelijkheid overnemen voor anderen.
Dit patroon ontstaat vaak doordat het gedrag eerder bekrachtigd is of gekoppeld is aan behoefte aan verbinding, waardering of veiligheid. Wanneer dit gedrag echter doorschiet, kan het leiden tot overbelasting, frustratie of verlies van eigen regie. De cliënt ervaart dan dat “goed” gedrag niet altijd helpend uitpakt.
Het therapeutisch doel is om inzicht te krijgen in de functie en de mate van het gedrag, en om flexibiliteit te ontwikkelen. De cliënt leert onderscheid maken tussen helpend en niet-helpend gedrag, en oefent met het vinden van een balans waarin zowel de ander als zichzelf ruimte krijgt. Zelfregie, grenzen en contextgevoelig handelen staan hierbij centraal.