Misbruik en mishandeling hebben vaak een diepgaande invloed op het zelfbeeld en de identiteitsontwikkeling. Negatieve overtuigingen zoals “ik ben niets waard”, “ik doe er niet toe” of “ik ben beschadigd” kunnen zich vastzetten en onderdeel worden van hoe iemand zichzelf ervaart. Deze overtuigingen ontstaan niet vanuit de werkelijkheid, maar vanuit herhaalde ervaringen van grensoverschrijding, machteloosheid en vaak ook manipulatie of schuldinductie door de pleger.

Daarnaast kan er sprake zijn van een gefragmenteerd zelfbeeld: delen van de identiteit die verbonden zijn met kracht, autonomie of verlangens raken op de achtergrond, terwijl overlevingsdelen (zoals aanpassen, pleasen of terugtrekken) op de voorgrond staan.

Vanuit traumatherapeutisch perspectief richt deze fase zich op:

• ·Het loskoppelen van identiteit en traumatische ervaringen (ik bén niet wat mij is overkomen)

• ·Het herontdekken en versterken van eigen kwaliteiten en voorkeuren

• ·Het integreren van verschillende zelfdelen tot een meer samenhangend geheel

• ·Het vergroten van zelfwaardering en eigenaarschap

Het doel is dat de cliënt (weer) kan ervaren: “Ik ben meer dan mijn ervaringen. Ik mag mezelf vormgeven.”