Na misbruik of mishandeling blijft het lichaam vaak reageren alsof het gevaar nog aanwezig is. Reacties zoals hyperalertheid, freeze (bevriezing), vechten/vluchten of dissociatie zijn geen tekenen van zwakte, maar oorspronkelijk beschermende overlevingsmechanismen van het zenuwstelsel.

Deze reacties kunnen echter na verloop van tijd ontregeld raken. Triggers (herinneringen, geuren, geluiden of situaties) kunnen plotseling intense lichamelijke en emotionele reacties oproepen, zonder dat de cliënt direct begrijpt waarom. Hierdoor kunnen cliënten zich:

• ·Overvallen voelen door spanning of paniek

• ·Afgesneden voelen van hun lichaam (verdoving/dissociatie)

• ·Vastzitten in bevriezing of juist in onrust en oncontroleerbare activatie

Vanuit traumatherapeutisch perspectief is het essentieel dat cliënten hun lichamelijke reacties leren herkennen, begrijpen en beïnvloeden. Dit gebeurt via lichaamsgerichte principes zoals gronding, oriëntatie, titratie (gedoseerd werken) en pendulatie (heen en weer bewegen tussen spanning en ontspanning).

Therapie richt zich op:

• ·Het normaliseren van traumareacties als beschermingsmechanismen

• ·Het vergroten van lichaamsbewustzijn (interoceptie)

• ·Het leren reguleren van spanning en activatie

• ·Het herstellen van een gevoel van veiligheid in het lichaam

Het doel is dat de cliënt kan ervaren: “Mijn lichaam reageert om mij te beschermen, en ik kan leren het te begrijpen en te kalmeren.”