Voor cliënten die te maken hebben gehad met misbruik of mishandeling is het gevoel van basisveiligheid vaak diepgaand aangetast. Waar veiligheid normaal gesproken een vanzelfsprekende innerlijke ervaring is, kan deze bij trauma vervangen zijn door voortdurende waakzaamheid (hyperarousal), wantrouwen naar anderen en vervreemding van het eigen lichaam. Dit heeft vaak wortels in processen zoals hechtingsverstoring en traumagerelateerde stressreacties (bijv. vecht-, vlucht- of bevriesreacties).

Vanuit een traumatherapeutisch perspectief (o.a. gebaseerd op principes uit de polyvagaaltheorie en fasegerichte traumabehandeling) vormt het herstellen van een gevoel van veiligheid en controle de eerste en noodzakelijke stap vóórdat traumatische herinneringen verder verkend kunnen worden. Zonder deze basis bestaat het risico op hertraumatisering.

Therapie richt zich daarom in deze fase op:

Regulatie van het zenuwstelsel (herkennen en beïnvloeden van spanning en ontspanning)
Voorspelbaarheid en begrenzing binnen de therapeutische relatie
Herstel van autonomie en keuzevrijheid
Opbouwen van relationeel vertrouwen, in kleine, veilige stappen

Het doel is dat de cliënt (weer) kan ervaren: “Ik ben veilig genoeg, ik heb invloed, en ik mag mijn grenzen voelen en aangeven.”