Trots is een affectieve ervaring die samenhangt met het erkennen van eigen kwaliteiten, inspanningen en groei. Voor cliënten kan trots ontstaan bij zowel grote als kleine overwinningen: het behalen van een diploma, het aangaan van sociaal contact na een depressieve periode, het herstellen van lichamelijke functies na ziekte, of het durven maken van een eerste stap richting autonomie.

Binnen therapie is trots nauw verbonden met zelfwaardering, identiteit en veerkracht. Het ervaren en erkennen van trots kan bijdragen aan het versterken van zelfvertrouwen en het gevoel van eigen regie. Tegelijkertijd blijkt trots voor veel cliënten een complex of beladen gevoel. Sommigen hebben geleerd hun trots te bagatelliseren of te verbergen uit loyaliteit aan hun omgeving, angst voor afgunst of het idee dat trots gelijkstaat aan opscheppen.

Daarnaast kan trots ook relationeel zijn: trots op een ander. Dit kan gevoelens van verbondenheid, erkenning en empathie versterken. In de therapeutische context kan het onderzoeken van zowel trots op zichzelf als trots op de ander inzicht geven in zelfbeeld, hechtingspatronen en sociale positie.

De therapeutische opdracht “Hier ben ik trots op” nodigt de cliënt uit om stil te staan bij persoonlijke successen en kwaliteiten, deze te verbeelden en te verankeren, en zo het gevoel van trots bewust toe te laten en te integreren.