Loslaten is een proces dat veel mensen als uitdagend ervaren. Hoewel de omgeving vaak adviezen geeft als “laat het los”, “denk er niet te veel aan” of “je kunt het toch niet veranderen”, blijkt loslaten in de praktijk geen knop die je zomaar omzet. Vanuit een therapeutisch perspectief gaat loslaten niet over afstand doen of vergeten, maar over ruimte creëren en mildheid ontwikkelen, zodat gedachten, gevoelens of herinneringen niet langer krampachtig worden vastgehouden.

Loslaten vraagt om zelfcompassie: vriendelijk, mild en steunend naar jezelf kunnen kijken. Wanneer cliënten die innerlijke zachtheid ervaren, ontstaat vaak vanzelf beweging. Soms gaat loslaten over moeilijke of pijnlijke gebeurtenissen, waardoor het extra ingewikkeld voelt. Soms gaat het juist over het vasthouden aan iets dat prettig was — een fijne tijd, een waardevol contact, een mooie ervaring — die men niet wil of durft los te laten. In beide situaties kan het vasthouden uit zelfbescherming voortkomen, maar ook doorslaan in rigiditeit of angst voor verandering.

Binnen het thema Controle en Loslaten helpt deze opdracht cliënten om fysiek en concreet te ervaren:

• hoe het voelt om iets krampachtig vast te houden,

• wat er gebeurt wanneer je meer ruimte geeft,

• en hoe loslaten niet betekent dat iets verdwijnt, maar dat het een andere plek krijgt.

Het doel is niet om iemand te dwingen los te laten, maar om inzicht te geven in het verschil tussen controle vasthouden en ruim laten ontstaan, zodat er een mildere houding naar binnen en buiten ontstaat.