Sluit je ogen… en laat je lichaam langzaam zakken in de houding waarin je zit of ligt. Voel hoe je spieren zich beetje bij beetje ontspannen—je schouders, je rug, je kaken, je handen. Adem een paar keer vier tellen in… en vier tellen uit, rustig uit. Laat elke uitademing iets meer spanning meenemen.
[… stilte …]

Voor je innerlijke oog begint langzaam een landschap te verschijnen. Je staat aan de voet van een berg. Een grote, krachtige berg die zich hoog uitstrekt tegen de lucht. De lucht om hem heen is helder, open, bijna sprankelend. Alsof de natuur zelf ademt in een rustig ritme.

Neem de tijd om de berg in je op te nemen. Zie de contouren, de kleur van het gesteente, de begroeiing op de hellingen. Misschien zie je een pad dat zacht de hoogte in slingert. Misschien is de basis breed en stevig, met rotsen, struiken of bomen. Hoe jouw berg er ook uitziet, hij staat symbool voor kracht, rust en stabiliteit. Een plek waar je naartoe kunt gaan wanneer je overzicht nodig hebt.
[… stilte …]

Je zet een eerste stap op het pad dat omhoog leidt. Voel hoe de grond stevig onder je voeten is. Elke stap die je zet, brengt je iets dichter bij het midden van jezelf. Terwijl je langzaam omhoog wandelt, merk je dat er gedachten of gevoelens meereizen. Sommigen gedachten of gevoelens zijn licht. Anderen gedachten of gevoelens wat zwaarder.

Stel je voor dat je bij elke stap iets mag achterlaten wat niet meer van jou is, of wat je nu geen dienst meer bewijst.
Misschien is het een verwachting van buitenaf.
Misschien is het een zorg die je steeds opnieuw bij je draagt.
Misschien is het een spanning die je lichaam al te lang heeft opgeslagen.
Laat het zachtjes van je afglijden, alsof de berg het moeiteloos opvangt.
[… stilte …]

Het pad wordt breder. En het uitzicht opent zich. Je ziet het landschap onder je langzaam kleiner worden. Dingen die eerst groot en aanwezig leken, worden nu overzichtelijker. Je ziet het geheel, niet alleen de losse details.
Soms voel je hier een golf van opluchting—alsof je even boven de drukte uitstijgt.
Andere momenten voel je juist kracht—alsof je lichaam zich herinnert dat je in staat bent te dragen en te bewegen.

Je loopt verder, naar een hoger punt waar het licht anders valt. De lucht is fris en helder. Met elke ademteug vul je jezelf met nieuwe energie. Je longen lijken dieper te ademen. Je ribben hebben meer ruimte. Je buik ontspant.
[… stilte …]

En dan bereik je de top. De grond is vlak, stevig, stabiel. Je staat of zit op de hoogste plek van jouw innerlijke wereld. Hier, op deze top, is er rust. Ruimte. Overzicht. Kracht. Je hoeft niets te doen. Alleen aanwezig te zijn.

Voel hoe de wind zacht langs je beweegt. Voel hoe de zon je verwarmt, of hoe de frisse lucht juist helderheid brengt. Laat je blik rusten op het wijdse uitzicht. Merk hoe je lichaam vanzelf zachter wordt. Of steviger. Of beide.

Misschien komt er op deze plek een inzicht naar voren. Een woord. Een zin. Een gevoel. Iets dat je nu nodig hebt. Dwing het niet af—laat het komen als het wil, of laat het wegblijven als het niet nodig is. Alleen de ervaring van de top is al voldoende.
[… stilte …]

Wanneer het tijd is om terug te keren, weet dan dat deze berg een innerlijke plek is waar je altijd opnieuw naartoe kunt reizen. Hij bestaat in jou—stevig, betrouwbaar, onveranderlijk. Neem een laatste diepe ademhaling… en laat langzaam los.
[… stilte …]

Beweeg zacht je handen, je voeten, je schouders. En kom terug naar de ruimte waarin je je daadwerkelijk bevindt—met de kracht en rust van de berg in je lichaam.