Een muur is een krachtige en herkenbare metafoor voor innerlijke en uiterlijke grenzen.
Voor veel cliënten staat deze muur symbool voor:

• bescherming tegen pijnlijke gevoelens

• het afweren van overweldigende prikkels

• het afsluiten van kwetsbaarheid

• het voorkomen van herhaling van traumatische ervaringen

• het reguleren van contact en nabijheid

In deze zin functioneert de muur als afweer- of overlevingsmechanisme:
een stevig opgebouwde structuur die ooit noodzakelijk was om te kunnen functioneren.

Maar een muur die ooit bescherming gaf, kan later een obstakel worden:
hij belemmert contact, intimiteit, emotionele doorstroming, flexibiliteit en het herkennen van behoeften of grenzen.

Het thema grenzen staat hierbij centraal.
De muur weerspiegelt:

• te strakke grenzen (rigide, isolerend)

• te hoge muren (afstand en onbereikbaarheid)

• te dikke muren (verdovend, dissociatie)

• doorbroken muren (verlies van veiligheid, overspoeling)

Door de muur lichamelijk, symbolisch of creatief vorm te geven, kan de therapeut samen met de cliënt onderzoeken waar de nare gevoelens, spanningen en prikkels vandaan komen en deze vormgeven in materiaal of tekst. Hierdoor krijgt de cliënt grip op deze interne structuur.
Het voelt veiliger om eerst met de vorm te werken, voordat het eigenlijke gevoel of verhaal erachter wordt aangeraakt.