De ‘piekervriend’ is een visualisatie- en externalisatietechniek die helpt om gedachten en zorgen uit het hoofd te halen en op een symbolische manier te verplaatsen naar een extern object.
De werkvorm heeft wortels in verschillende therapeutische stromingen:
In de cognitieve gedragstherapie (CGT) wordt deze vorm gebruikt door piekergedachten hardop uit te spreken. Hierdoor wordt de identificatie met de gedachte verminderd en ontstaat er meer cognitieve afstand (“Ik héb deze gedachte, ik bén het niet”).
Binnen de narratieve therapie helpt deze werkvorm bij het externaliseren van problemen. Het helpt cliënten om de relatie met hun zorgen te veranderen en er anders over te gaan praten.
In de oplossingsgerichte en vaktherapie wordt deze werkvorm gebruikt door gebruik te maken van een concreet symbool (zoals een knuffel, steen of pop). Zo wordt de oefening toegankelijk en speels, wat kan helpen om weerstand te verminderen.
Bij mindfulness en zelfcompassie gaat de werkvorm in op het loslaten van gedachten en het creëren van mildheid tegenover jezelf.

Het doel van deze werkvorm is om piekergedachten te erkennen, maar ze niet langer constant in het hoofd te herhalen. Met andere woorden het vermindert de repeterende (negatieve) gedachten en mentale overbelasting. De cliënt leert loslaten en afstand nemen van gedachten. Het versterkt zelfcompassie en zelfregulatie en vergroot bewustzijn over piekergedrag.

De ‘piekervriend’ fungeert als een veilige plek waar zorgen tijdelijk kunnen “rusten”.