Verdriet en rouw zijn emoties die zich vaak moeilijk laten verwoorden. Tranen vormen een natuurlijke, lichamelijke uiting van wat van binnen wordt gevoeld, maar wat niet altijd bewust of toegankelijk is. In therapie kunnen tranen worden gezien als dragers van betekenis: ze vertellen iets over gemis, pijn, teleurstelling, maar ook over opluchting, herinnering en verbondenheid.

Vanuit therapeutisch perspectief biedt deze opdracht de cliënt de mogelijkheid om:

• emoties rondom verdriet en verlies te externaliseren;

• afstand te creëren tussen zichzelf en de ervaring, waardoor deze hanteerbaar wordt;

• gevoelens zichtbaar, tastbaar en bespreekbaar te maken;

• regie te ervaren door zelf vorm, materiaal en tempo te bepalen.

De cliënt staat centraal: diens draagkracht, tempo en grenzen bepalen hoe diepgaand de opdracht wordt uitgevoerd. De therapeut bewaakt veiligheid, zowel emotioneel als fysiek, en stemt voortdurend af.