Troost heeft in therapie een belangrijke functie. Het ondersteunt emotionele regulatie, zelfcompassie, herstel van verbinding, en het vermindert gevoelens van eenzaamheid. Het schrijven van troostbrieven is een interventie die cliënten helpt om:

• woorden te geven aan gevoelens die vaak stil blijven;

• de eigen behoefte aan troost te herkennen en erkennen;

• empathie, mildheid en zachtheid te ontwikkelen;

• verlies, pijn of kwetsbaarheid te verwerken;

• vanuit afstand naar hun eigen proces te kijken (externalisering);

• te oefenen met ontvangen én geven van steun.

Brieven vormen een veilige, gecontroleerde manier om innerlijke processen zichtbaar te maken. Het is een vorm van vertraagd contact: je hoeft nog niet te spreken, maar het wordt al gedeeld.