Verdriet kan voelen als een rimpel in het water: een kleine beweging die zich uitbreidt, die soms zichtbaar is en soms nauwelijks merkbaar blijft. Het beeld van water helpt cliënten om te ervaren dat verdriet golft, beweegt en van intensiteit kan veranderen, en dat het geen statisch of permanent iets hoeft te zijn.

Deze opdracht ondersteunt cliënten bij:

• het externaliseren van emoties, waardoor innerlijk verdriet tastbaar wordt;

• het waarnemen van veranderingen in intensiteit: groot of klein, dichtbij of verder weg;

• het ervaren dat verdriet onderdeel is van een groter geheel en kan bewegen en vloeien;

• het ontwikkelen van zelfregulatie en afstand nemen van overweldigende gevoelens.

De cliënt staat centraal: de keuze van materiaal, vorm, kleur en tempo ligt volledig bij hem of haar. De therapeut volgt, begeleidt en biedt een veilige context.