Verdriet kan voelen als iets dat langzaam beweegt, groeit of zich opstapelt, net zoals een rups die zich kronkelt en beweegt. Het beeld van een “verdrietrups” helpt cliënten om hun verdriet te externaliseren en te volgen: de stappen, de kronkels en het verloop van emoties worden zichtbaar en tastbaar.

Deze opdracht ondersteunt cliënten bij:

• het herkennen en volgen van verdriet in fasen of stapjes;

• het uitdrukken van gevoelens die soms moeilijk te benoemen zijn;

• het ervaren dat verdriet beweeglijk is: het kan zich uiten, veranderen of langzaam oplossen;

• het ontwikkelen van veiligheid en regie, doordat de cliënt zelf bepaalt hoe het verdriet vorm krijgt.

De cliënt staat centraal: tempo, materiaal, vorm en intensiteit worden volledig door hem/haar bepaald. De therapeut biedt veiligheid, begeleiding en reflectie.