Verdriet kan voelen als een wolk: soms licht en voorbijdrijvend, soms zwaar, donker en allesoverheersend. Cliënten ervaren verdriet vaak diffuus, moeilijk te benoemen en lastig te plaatsen in tijd en ruimte. De metafoor van de verdrietwolk helpt om dit gevoel te externaliseren en er met enige afstand naar te kijken.

Vanuit therapeutisch perspectief biedt deze opdracht ruimte om:

• verdriet en rouw zichtbaar en begrensd te maken;

• woorden, beelden of sensaties te geven aan een ongrijpbaar gevoel;

• te onderzoeken hoe verdriet komt, blijft en weer kan wegtrekken;

• regie en zelfcompassie te versterken.

De cliënt bepaalt hoe groot, zwaar of aanwezig de verdrietwolk is en of deze gedeeld mag worden. De therapeut volgt, ondersteunt en bewaakt de emotionele veiligheid.