Sluit zacht je ogen…
Voel hoe je lichaam langzaam zwaarder wordt, hoe je adem zich verdiept en je schouders iets zakken. Je hoeft niets te doen, niets te presteren. Alleen zijn.
[… stilte …]

Stel je nu een open veld voor. Het licht is zacht, warm, vriendelijk. De lucht ruikt fris; misschien naar ochtend, misschien naar lente, misschien naar aarde na regen. Laat het beeld vanzelf ontstaan.
In het midden van dit veld staat een bloem. Jouw bloem.
Misschien herken je haar meteen.
Misschien verschijnt ze langzaam, blad voor blad.
Kijk naar de kleur van de bloem.
Helder? Zacht? Meerkleurig?
Wat je ziet, laat iets zien van jouw innerlijke wereld op dit moment.
[… stilte …]

Loop langzaam naar de bloem toe. Voel de grond onder je voeten. Warm. Zacht. Stevig. Wanneer je dichterbij komt, merk je dat de bloem niet zomaar een plant is, maar een symbool van jouw eigen groei, jouw kwetsbaarheid, jouw kracht.
Hurken of zitten mag. Dichterbij komen mag.

Kijk hoe de bloem is opgebouwd:
de wortels die haar dragen…
de steel die haar omhoogtilt…
de bladeren die energie opnemen…
en de bloem zelf, die zich opent naar het licht.

Misschien staat de bloem volledig open.
Misschien half.
Misschien is ze nog een knop.
Alles is goed.
[… stilte …]

Leg een hand zachtjes op de aarde naast de bloem. Voel de verbinding: wat haar draagt, draagt jou ook.
Dezelfde grond.
Dezelfde adem van het leven.

Kijk naar de bloem alsof je naar jezelf kijkt, zonder oordeel, zonder haast.
Zie je hoe zij haar tempo volgt?
Hoe zij opent wanneer ze daar klaar voor is?
Hoe zij rust neemt wanneer dat nodig is?

Laat haar iets van zichzelf met jou delen.
Misschien een kleur die iets in jou aanraakt.
Misschien een geur die een herinnering oproept.
Misschien een gevoel van rust, of mildheid, of toestemming om te zijn zoals je bent.
[… stilte …]

Adem dan rustig in en stel je voor dat de bloem met elke inademing meer licht opneemt.
En dat ze bij elke uitademing wat van dat licht met jou deelt.
Misschien voel je warmte in je borst. Of openheid in je buik. Of zachtheid in je keel.

De bloem laat je zien dat groei niet betekent dat je altijd “open” moet staan.
Soms is sluiten belangrijk.
Soms rust.
Soms bescherming.
En soms krachtig openen; naar het licht, naar leven, naar jezelf.

Laat de bloem je een inzicht geven over jouw eigen groeiproces.
Een woord.
Een kleur.
Een gevoel.
Of alleen een zachte aanwezigheid.
[… stilte …]

Wanneer het tijd is om terug te keren, kijk je nog een laatste keer naar de bloem.
Weet dat ze in jou leeft.
Dat je haar altijd kunt bezoeken wanneer je verbinding zoekt met je eigen kern, jouw zachtheid, jouw beweging.

Sta langzaam op… adem diep in… en kom terug in het hier en nu, terwijl de bloem in je meereist.