Sluit zacht je ogen. Adem een paar keer diep in en uit. Voel hoe je lichaam met elke uitademing iets zachter wordt. Je armen, je benen, je buik, je borst… alles mag verzachten.
[… stilte …]

Ik vraag je tuin voor te stellen. Een lichte, open tuin vol geur en kleur.
Zie je bloemen?
Gras?
Bomen?
Een vijver?
Zonlicht dat door bladeren valt als gouden druppels.

In het midden van deze tuin verschijnt een vlinder. Een lichte, sierlijke beweging in de lucht. Kijk hoe de vlinder vliegt—fladderend, speels, zonder haast, zonder bedoeling anders dan zijn eigen bestaan volgen.
Observeer de kleuren van de vleugels.
Zij ze fel?
Of zacht pastel?
Meer symbolisch dan concreet. Laat de vlinder precies zijn zoals hij wil.
[… stilte …]

De vlinder komt dichterbij. Hij zweeft even boven je hand, en landt dan voorzichtig. Zo licht dat je hem bijna niet voelt.
Voel het subtiele contact.
De kwetsbaarheid.
De zachtheid.

Maar ook de kracht van dit wezen dat een grote metamorfose heeft doorgemaakt—van rups naar cocon, van cocon naar vlinder.
Misschien laat de vlinder je voelen dat verandering niet in één keer hoeft. Het gaat in fases. In momenten van rust en momenten van ontvouwing.
Kijk hoe de vleugels langzaam open en dicht gaan, als kleine ademhalingen.
[… stilte …]

Laat dan toe dat de vlinder je iets laat zien of voelen wat met jouw eigen veranderingsproces te maken heeft.
Dat kan iets zijn dat je mag loslaten; een oude gedachte, een oud patroon.
Of juist iets dat je mag toelaten; nieuw licht, nieuwe vrijheid, nieuwe beweging.
Alles wat er opkomt, is goed.

Zie je een cocon in de tuin.
Zie je de plek waar je vroeger “rups” was en nu verder mag groeien.
Of zie je alleen een kleur die iets zegt over je huidige fase.
De vlinder laat je zien dat groei niet gewelddadig hoeft te zijn. Niet geforceerd.
Groei kan zacht.
Voorzichtig.
Licht.

Wellicht vliegt de vlinder even op, om dan weer terug te keren. Of misschien vliegt hij langzaam weg en laat hij achter wat jij nodig hebt.
[… stilte …]

Voel het spoor van lichtheid dat achterblijft in je lichaam. In je borst. In je buik. In je adem. In de manier waarop je schouders zich ontspannen.
Wanneer het tijd is om terug te keren, kijk je nog één keer naar de vlinder. Bedank hem in stilte, als je dat wilt.
Tijdens je terugkeer uit de tuin neem je zijn zachtheid, zijn luchtigheid en zijn vermogen tot transformatie mee.

Adem diep in… en laat de rust door je heen spoelen.
Beweeg langzaam je vingers en je tenen… en kom zacht terug in de ruimte waarin je bent.