Het thema grenzen speelt in elke vorm van therapie een centrale rol, maar krijgt in elke benadering een eigen betekenis. In psychodynamische therapie worden grenzen gezien als echo’s van vroegere relaties en patronen die opnieuw onderzocht mogen worden.

Cognitieve en gedragstherapeutische methoden richten zich richt op overtuigingen en vaardigheden die nodig zijn om grenzen helder te communiceren. In systeemtherapie worden grenzen bekeken binnen het geheel van relaties: hoe families en partners elkaar beïnvloeden en hoe gezonde, flexibele grenzen verbinding mogelijk maken.
Lichaamsgerichte therapieën brengen grenzen voelbaar tot leven via spanning, ademhaling en lichaamssensaties, zodat iemand zijn persoonlijke ruimte weer kan ervaren.
Vaktherapie verbindt deze benaderingen door grenzen niet alleen te bespreken, maar vooral te ervaren en te oefenen binnen het creatieve of fysieke handelen.
Humanistische en ervaringsgerichte stromingen benadrukken dat grenzen voortkomen uit authenticiteit en zelfbewustzijn.
Zo laat elke therapievorm zien dat grenzen geen beperkingen zijn, maar richting geven aan veiligheid, zelfzorg en echte verbinding.

Fysieke grenzen kunnen zichtbaar worden in signalen zoals vermoeidheid, pijn of spanning.
Mentale grenzen spelen een rol wanneer iemand te hoge verwachtingen heeft van zichzelf of van anderen, of de lat structureel te hoog legt.
Sociale grenzen tonen zich in het contact met anderen: in wat iemand aangeeft, waar iemand stilvalt of juist overheen gaat, en in het kunnen horen en zien wat de ander nodig heeft.

De onderstaande tools en opdrachten richten zich op het verkennen, herkennen en erkennen van zowel eigen als andermans grenzen en wensen. Ze ondersteunen cliënten in het ontwikkelen van vaardigheden om deze grenzen en wensen op een duidelijke, respectvolle en passende manier aan te geven — zowel in het moment als op langere termijn.

In de kern hebben alle werkvormen hetzelfde doel, namelijk het vergroten van lichaamsbewustzijn en de sensaties die in het lijf gevoeld worden, het erkennen van de gevoelens die men ervaart wanneer de cliënt over de grens van z’n kunnen gaat of wanneer de ander over die grens gaat.
Het bevorderen van de regie die een cliënt heeft over deze grens en daar mee leren oefenen.